Academia × Industry: เมื่อมหาวิทยาลัยและภาคธุรกิจต้องร่วมกันสร้าง Impact ไม่ใช่แค่พบกันบนเวที
อัปเดตเมื่อ 5 วันที่ผ่านมา

ความรู้จากมหาวิทยาลัยจะตอบโจทย์โลกจริงได้อย่างไร และธุรกิจจะเข้ามามีส่วนร่วมสร้างองค์ความรู้ใหม่ได้แบบไหน? คำตอบอาจเริ่มจากการเปิดพื้นที่ให้ทั้งสองฝ่ายเรียนรู้ ทดลอง และทำงานร่วมกันอย่างต่อเนื่อง
มหาวิทยาลัยมีองค์ความรู้ นักวิจัย ผู้เชี่ยวชาญ และคนรุ่นใหม่ที่กำลังพัฒนาทักษะ ขณะที่ภาคธุรกิจมีโจทย์จากตลาด ประสบการณ์การทำงาน และความเข้าใจข้อจำกัดในการลงมือปฏิบัติจริง
ทั้งสองฝ่ายต่างมีทรัพยากรที่สำคัญต่อการสร้างการเปลี่ยนแปลง แต่คำถามคือ จะทำอย่างไรให้ความรู้กับโจทย์จริงเดินทางมาพบกันได้มากกว่าการเชิญผู้ประกอบการมาเป็นวิทยากร หรือการนำงานวิจัยไปเผยแพร่หลังจากพัฒนาเสร็จแล้ว?
นี่คือประเด็นสำคัญของ Impact Roundtable #2 · CONNECT | Academia × Industry: Co-creating the Next Impact Partnership เวทีแลกเปลี่ยนที่ชวนมองบทบาทของมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรมในฐานะพันธมิตรที่สามารถร่วมกันสร้างความรู้ ทดลองแนวทางใหม่ และพัฒนาคำตอบให้กับปัญหาที่เกิดขึ้นจริง
🎓 1. มหาวิทยาลัยต้องเป็นมากกว่าพื้นที่ถ่ายทอดความรู้
บทบาทของมหาวิทยาลัยไม่ได้จำกัดอยู่ที่การสอนหรือส่งต่อองค์ความรู้จากตำราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการสร้างแรงบันดาลใจ เปิดมุมมอง และทำให้ผู้เรียนได้เข้าใจโลกการทำงานที่มีความซับซ้อนมากกว่าสิ่งที่พบในห้องเรียน
ในวงสนทนามีการชวนคิดว่า อาจารย์และผู้สอนจะช่วยเชื่อมผู้เรียนเข้ากับโลกจริงได้อย่างไร โดยหนึ่งในแนวทางคือการนำกรณีศึกษาจากผู้ที่ลงมือทำงานจริงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้
เพราะกรณีศึกษาที่เกิดขึ้นจริงช่วยให้ผู้เรียนเห็นมากกว่าคำตอบที่ถูกต้อง แต่ยังทำให้เข้าใจถึงอุปสรรค เงื่อนไข และการตัดสินใจที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
ตัวอย่างเช่น การให้ผู้ประกอบการหรือผู้ปฏิบัติงานจากภาคธุรกิจเข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนในกระบวนการเรียนการสอน จะช่วยให้ผู้เรียนเห็นว่า ความรู้ที่ศึกษาในมหาวิทยาลัยต้องเผชิญกับข้อจำกัดแบบใดเมื่อนำไปใช้จริง
การเรียนรู้ที่เชื่อมโยงกับประสบการณ์จริงจึงช่วยลดช่องว่างระหว่างสิ่งที่เรียนรู้กับสิ่งที่โลกการทำงานต้องการ

💡 2. Case-based Learning: ใช้โจทย์จริงเป็นจุดเริ่มต้นของ
การเรียนรู้ร่วมกัน
อีกแนวคิดที่ได้รับการพูดถึงคือการใช้ Case หรือกรณีศึกษาจากภาคธุรกิจและสังคมเป็นจุดเริ่มต้นของการแลกเปลี่ยน
แทนที่จะเริ่มจากการอธิบายทฤษฎีเพียงอย่างเดียว ผู้ร่วมวงสนทนาเสนอให้เปิดพื้นที่สำหรับคนที่มีประสบการณ์จริงเข้ามาเล่าปัญหา วิธีคิด และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงาน
แนวทางนี้ทำให้คนจากหลายภาคส่วนได้เห็นปัญหาเดียวกันจากมุมมองที่แตกต่างกัน เช่น
มหาวิทยาลัย: นำองค์ความรู้และความเชี่ยวชาญมาช่วยวิเคราะห์ปัญหา
ภาคธุรกิจ: สะท้อนโจทย์จากตลาดและข้อจำกัดในการดำเนินงาน
ผู้เรียนและนักวิจัย: ได้เรียนรู้จากสถานการณ์จริงและมองเห็นโอกาสในการพัฒนาแนวทางใหม่
ผู้ใช้ประโยชน์: ช่วยสะท้อนว่าผลลัพธ์ที่พัฒนาขึ้นสามารถตอบโจทย์ความต้องการได้จริงหรือไม่
เมื่อทุกฝ่ายมีโอกาสแลกเปลี่ยนตั้งแต่ต้น ความรู้ทางวิชาการก็มีโอกาสเชื่อมโยงกับความต้องการของผู้ใช้จริงมากขึ้น ขณะเดียวกัน ภาคธุรกิจก็สามารถมองเห็นศักยภาพของมหาวิทยาลัยในฐานะพันธมิตรที่ช่วยพัฒนาคำตอบให้กับปัญหาของตนได้
🧪 3. Sandbox และ Proof of Concept: เปิดพื้นที่ให้ความร่วมมือได้ทดลองจริง
ความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยกับภาคธุรกิจไม่จำเป็นต้องเริ่มจากโครงการขนาดใหญ่เสมอไป
ในวงสนทนามีการพูดถึงการใช้พื้นที่ทดลองหรือ Sandbox เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้เกี่ยวข้องได้ทำงานร่วมกัน ทดลองแนวคิด และเรียนรู้จากการลงมือทำ ก่อนพิจารณาขยายผลในวงกว้าง
แนวคิดนี้เชื่อมโยงกับการพัฒนา Proof of Concept (PoC) หรือการทดลองพิสูจน์แนวคิด เพื่อดูว่าแนวทางที่คิดขึ้นสามารถนำไปใช้ได้จริงหรือไม่ และต้องปรับปรุงอะไรบ้าง
ตัวอย่างลำดับการทำงานที่สะท้อนแนวคิดจากวงสนทนา ได้แก่
เริ่มจากโจทย์จริง: ให้ภาคธุรกิจหรือผู้ใช้ประโยชน์สะท้อนปัญหาที่กำลังเผชิญ
เชื่อมความเชี่ยวชาญ: ค้นหานักวิจัย ผู้เชี่ยวชาญ หรือผู้เรียนที่มีความรู้เกี่ยวข้อง
ร่วมออกแบบแนวทาง: กำหนดสิ่งที่ต้องการทดลองและทรัพยากรที่แต่ละฝ่ายสามารถสนับสนุน
ทดลองและเรียนรู้: ใช้พื้นที่หรือสถานการณ์จริงในการทดสอบแนวคิด
ทบทวนก่อนขยายผล: พิจารณาผลที่เกิดขึ้น ข้อจำกัด และแนวทางพัฒนาต่อ
หัวใจของการทดลองไม่ใช่การพิสูจน์ว่าความคิดใดถูกต้องตั้งแต่แรก แต่คือการเปิดโอกาสให้ทุกฝ่ายเรียนรู้จากหลักฐานและประสบการณ์จริงร่วมกัน

🔗 4. มีเครือข่ายแล้ว แต่ต้องมีกลไกที่ทำให้คนทำงานร่วมกันได้
อีกประเด็นสำคัญของวงสนทนาคือ การมีรายชื่อผู้ติดต่อหรือเครือข่ายจำนวนมากไม่ได้หมายความว่าจะเกิด Partnership ที่ทำงานได้จริงเสมอไป
หลายครั้งคนจากมหาวิทยาลัยและภาคธุรกิจอาจได้พบกันในงานสัมมนา แลกเปลี่ยนข้อมูล และแสดงความสนใจที่จะร่วมมือกัน แต่เมื่อกิจกรรมจบลง กลับไม่มีคนติดตามต่อว่าแต่ละฝ่ายต้องการอะไร หรือควรเริ่มต้นจากจุดไหน
ผู้ร่วมวงสนทนาจึงให้ความสำคัญกับบทบาทของ ผู้ประสานความร่วมมือ (Connector) ซึ่งทำหน้าที่ดูแลความสัมพันธ์และช่วยเชื่อมทรัพยากรที่มีอยู่ให้ตรงกับความต้องการของแต่ละฝ่าย
บทบาทนี้อาจครอบคลุมตั้งแต่
รับฟังโจทย์และความต้องการขององค์กรหรือผู้ประกอบการ
ช่วยค้นหาผู้เชี่ยวชาญหรือหน่วยงานที่มีความสามารถตรงกับปัญหา
เชื่อมโยงแหล่งความรู้และทรัพยากรที่จำเป็น
ติดตามความคืบหน้าหลังจากเกิดการแนะนำให้รู้จักกัน
ช่วยให้การสื่อสารระหว่างพันธมิตรดำเนินต่อไปได้
สิ่งสำคัญคือ การเชื่อมคนไม่ควรจบลงที่การแนะนำให้รู้จักกัน แต่ต้องช่วยให้เกิดการทำงานร่วมกันอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น
Partnership จึงไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะคนสองฝ่ายได้พบกัน แต่เกิดจากการมีคนและกลไกที่ช่วยให้ความสัมพันธ์นั้นเดินหน้าต่อได้
🌱 5. ความร่วมมือที่ดีต้องเริ่มจากการฟังความต้องการของกันและกัน
ในช่วงแลกเปลี่ยนยังมีการพูดถึงความจำเป็นที่มหาวิทยาลัยต้องได้รับข้อมูลจากภาคเอกชนและผู้ใช้จริง เพื่อให้เข้าใจว่าปัญหาที่ควรนำไปศึกษา ทดลอง หรือพัฒนาเป็น PoC คืออะไร
ขณะเดียวกัน ภาคธุรกิจเองก็อาจต้องการมากกว่าองค์ความรู้ทั่วไป เช่น ต้องการผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ตัวอย่างการนำความรู้ไปใช้ หรือช่องทางเชื่อมโยงกับผู้ที่สามารถช่วยแก้ปัญหาได้
การทำงานร่วมกันจึงต้องเริ่มจากการทำความเข้าใจความต้องการของแต่ละฝ่าย ไม่ใช่สมมติว่าทุกองค์กรต้องการความช่วยเหลือแบบเดียวกัน
นอกจากนี้ ยังมีโจทย์เรื่องการทำให้ความรู้และทักษะของคนในระบบการศึกษาทันต่อการเปลี่ยนแปลงภายนอก ซึ่งต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนกับภาคปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ปรับหลักสูตรโดยปราศจากเสียงของผู้ที่นำความรู้ไปใช้จริง
เมื่อมหาวิทยาลัยรับฟังโจทย์จากธุรกิจ และภาคธุรกิจเปิดพื้นที่ให้ความรู้จากมหาวิทยาลัยเข้ามามีส่วนร่วม ทั้งสองฝ่ายก็มีโอกาสพัฒนาความร่วมมือที่ตอบโจทย์มากกว่าการทำงานแยกส่วน

🔍 6. จากการพบกัน สู่การสร้าง Impact Partnership ที่ต่อเนื่อง
จากการแลกเปลี่ยนใน Roundtable สามารถสรุปบทเรียนสำคัญสำหรับการพัฒนาความร่วมมือระหว่าง Academia × Industry ได้ 4 ประการ
1. เริ่มจากปัญหาจริง ไม่ใช่เริ่มจากการเสนอความเชี่ยวชาญ
การมีองค์ความรู้หรือเทคโนโลยีเป็นจุดแข็งที่สำคัญ แต่ต้องเชื่อมโยงกับปัญหาที่ผู้ใช้หรือภาคธุรกิจกำลังเผชิญอยู่จริงด้วย
2. เปิดพื้นที่ให้เรียนรู้และทดลองร่วมกัน
กรณีศึกษาจากภาคปฏิบัติและพื้นที่ทดลองช่วยให้แต่ละฝ่ายเข้าใจข้อจำกัดของกันและกัน และสามารถพัฒนาแนวทางที่เหมาะสมได้มากขึ้น
3. มีคนรับผิดชอบในการเชื่อมต่อและติดตาม
การสร้างความร่วมมือต้องมีผู้ดูแลความสัมพันธ์ คอยเชื่อมทรัพยากร รับฟังความต้องการ และติดตามการทำงานหลังจากการพบกันครั้งแรก
4. มองความร่วมมือเป็นกระบวนการระยะยาว
Partnership ไม่ได้เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมเพียงครั้งเดียว แต่ต้องอาศัยการสื่อสาร การเรียนรู้ และการพัฒนาความสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง
🤝 Co-creating the Next Impact Partnership: เริ่มจากการเปิดพื้นที่ให้ทุกฝ่ายร่วมสร้างคำตอบ
การเชื่อมมหาวิทยาลัยกับภาคอุตสาหกรรมไม่ใช่การทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเข้าไปสนับสนุนอีกฝ่ายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการสร้างพื้นที่ที่ทุกฝ่ายสามารถนำความรู้ ประสบการณ์ และทรัพยากรของตนเองมาร่วมกันพัฒนาคำตอบให้กับโจทย์ที่ซับซ้อนได้
มหาวิทยาลัยไม่จำเป็นต้องมีคำตอบสำหรับทุกปัญหา ขณะที่ภาคธุรกิจก็ไม่จำเป็นต้องแก้ไขทุกโจทย์ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่เพียงลำพัง
สิ่งที่ทั้งสองฝ่ายต้องมีคือพื้นที่สำหรับพบกันอย่างมีเป้าหมาย กลไกที่ช่วยให้ความร่วมมือดำเนินต่อ และความพร้อมที่จะเรียนรู้จากการลงมือทำจริง
เพราะการสร้าง Impact Partnership ไม่ได้วัดจากจำนวนเครือข่ายที่เรามีเพียงอย่างเดียว แต่ควรมองถึงความสามารถในการเปลี่ยนความสัมพันธ์เหล่านั้นให้กลายเป็นการเรียนรู้ การทดลอง และการเปลี่ยนแปลงที่มีคุณค่าต่อผู้คนและสังคม
จากการพบกัน สู่การร่วมคิด จากการร่วมคิด สู่การทดลอง และจากการทดลอง สู่ความร่วมมือที่สร้าง Impact ได้จริง
กิจกรรม: S6 — Impact Roundtable #2 · CONNECT | Academia × Industry: Co-creating the Next Impact Partnership
เวที: Impact Together Forum 2026 | ข่วงคุณค่า
วันที่: 2–4 พฤศจิกายน 2569 | มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
“มหาวิทยาลัยมีองค์ความรู้ ภาคธุรกิจมีโจทย์จริง แล้วจะทำอย่างไรให้ทั้งสองฝ่ายร่วมกันสร้าง Impact ได้มากกว่าการพบกันในงานสัมมนา? ชวนอ่าน 4 บทเรียนจาก Academia × Industry ว่าความร่วมมือที่ดีต้องมีทั้งพื้นที่ทดลอง คนเชื่อมต่อ และการทำงานต่อเนื่อง”




ความคิดเห็น